Lokalizacja: Strona główna >> Marcin Mielczewski
Marcin Mielczewski
MARCIN MIELCZEWSKI
Ok. IX 1651
Choć był jednym z bardzo nielicznych dawnych kompozytorów polskich, których Sława przekroczyła granice kraju i sięgnęła m. in. Francji, Niemiec, Rosji, Slowacji —o życiu Mielczewskiego zachowało się niewiele wiadomości. Tyle, że potrafimy go ulokować w czasie: był kompozytorem I połowy XVII w., a więc należy do okresu baroku. Po raz pierwszy nazwisko Mielczewskiego pojawia sio, w... rachunkach królewskich z 1639 — jest już wtedy jednym z najwybitniejszych kompozytorów w królewskim zespole (nie wiemy, jaką funkcję pełnił jako wykonawca), który opuszcza w 1645 i wstępuje do kapeli królewskiego brata, Karola Ferdynanda, gdzie obejmuje stanowisko kapelmistrza.
Działalność Mielczewskiego przypadła na czasy największej świetności kapeli królewskiej w Warszawie i okres inwazji muzyki i muzyków Włoskich. Zaświadczają to przybysze z obcych krajów; król Zygmunt „...sprowadził z Włoch wielu najsławniejszych muzyków i w słuchaniu ich symfonii, nawet lat sędziwych dożywszy, szczególne miał upodobanie". O Władysławie IV pisał nuncjusz papieski, że „...lubi bardzo muzykę i chociaż dam nie śpiewa — jak król nieboszczyk, który śpiewał w poufałym gronie — ma jednak upodobanie w śpiewie i trzyma doskonałe glosy. Ojciec miał daleko więcej śpiewaków kaplicz-nycli, syn lubo ma mniej, ale daleko lepszych i mogących iść w porównanie z najlepszymi w Europie". Wraz z włoskimi muzykami przyszedł do Polski muzyczny barok wioski ~ wcześniej nawet niż do Francji czy Anglii. Rozpowszechnił się tak bardzo charakterystyczny dla tego okresu styl koncertujący. Twórczość Mielczewskiego, ilościowo bogata i stosunkowo dobrze do naszych czasów zachowana, obejmuje rodzaje czysto wokalne, wokalno-instrumentalnc i wyłącznie instrumentalne. Mielczewsld stosował zarówno tradycyjną technikę a cappe-lla (śpiewu chóralnego bez towarzyszenia instrumentów) w dawnym stylu kościelnym, Jak nowoczesną technikę koncertującą, którą przeszczepił także na grunt muzyki kościelnej (msze w stylu koncertującym). Zespoły wokalno-instrurnentalne zestawia bardzo rozmaicie i śmiało: od małych obsad solowych do wielkich — jak na tamie czasy — kilkunastogłosowych (np. na 8 głosów ludzkich i 6 instrumentów), o efektownym, bogatym brzmieniu. Talent Mielczewsłdego wyrażał się najdobitniej w inwencji melodycznej i pomysłowości zestawień kolorystycznych. Najwybitniejsze dzieła wokalno-instrumentalne Mielczewskiego to: koncerty — Deus in nomine tuo, veni Domine, Audite et admiraminl, BenećUctlo et claritas, Triumphalis dies — i wielkie Vesperae Dominicales. Z utworów chóralnych wymienić trzeba: msze a cappella Sdlve Sancla Parens, Cibavit eos, Rorate oras motet Gaude Dei Ge-nitrix.